Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016

Πληροφορία και εντροπία.



Η "θεωρία της πληροφορίας" ήταν πνευματικό παιδί του Claude Shannon, καρπός των μελετών του γύρω από τα γενικά επικοινωνιακά συστήματα. Όπως τη συνέλαβε ο Shannon, η πληροφορία είναι ένα μέγεθος που χαρακτηρίζει ένα σήμα (ή, γενικότερα ένα σύστημα) και αντικατοπτρίζει την ποσότητα των διακριτών καταστάσεων, στις οποίες μπορεί να βρεθεί το σήμα (ή το σύστημα) αυτό. Επικοινωνία επιτυγχάνεται όταν η πληροφορία μπορεί να μεταδοθεί από έναν πομπό μέσω ενός καναλιού προς ένα δέκτη, και να γίνει αντιληπτή από εκείνον. Στην πραγματικότητα αυτό το οποίο εκπέμπεται από τον πομπό, μεταβιβάζεται μέσω του καναλιού και αναδημιουργείται από τον δέκτη δεν είναι παρά μια αλληλουχία διακριτών καταστάσεων. Το "επικοινωνιακό κύκλωμα" (πομπός, κανάλι, δέκτης) έχει μια συγκεκριμένη πληροφοριακή χωρητικότητα, μπορεί δηλαδή να περιέλθει σε μία από ένα πεπερασμένο σύνολο πιθανών διακριτών καταστάσεων. Ο πομπός πρέπει να μπορεί να θέσει το σύστημα σε κάποια από αυτές τις καταστάσεις, το κανάλι να την αναμεταδώσει προς το δέκτη και ο δέκτης να τη διακρίνει από όλες τις πιθανές καταστάσεις.

Τα προβλήματα αρχίζουν όταν στο επικοινωνιακό κύκλωμα παρεισφρέει θόρυβος. Ο θόρυβος επηρεάζει την επικοινωνία γιατί, όντας τυχαίος και απρόβλεπτος, ουσιαστικά "θολώνει" τα όρια μεταξύ των καταστάσεων στις οποίες περιέρχεται το σύστημα, τα όρια αυτά γίνονται τόσο πιο δυσδιάκριτα όσο μεγαλύτερος είναι ο θόρυβος. Ο πομπός θα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να προσδιορίσει την κατάσταση που πρέπει να έχει το κανάλι ανά χρονική στιγμή, αλλά ο δέκτης θα μπερδευτεί και δεν θα ξέρει τι ακριβώς έχει λάβει.

Το τι ακριβώς θεωρείται θόρυβος εξαρτάται από το πώς είναι υλοποιημένο το επικοινωνιακό σύστημα. Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς, όμως, ο,τι γενικώς η πληροφορική χωρητικότητα ενός συστήματος είναι μεγαλύτερη όσο πιο "τακτικό" είναι το σύστημα αυτό, και αντιστοίχως ο,τι όσο αυξάνεται η αταξία του συστήματος τόσο μειώνεται η πληροφορία του. Με άλλα λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η πληροφορία του συστήματος αποτελεί μέτρο της εσωτερικής του τάξης.

Αυτό αποδεικνύεται και μαθηματικώς: η πληροφοριακή χωρητικότητα ενός συστήματος είναι αντίστροφο μέγεθος της ποσότητας εντροπίας του ίδιου συστήματος. Η εντροπία αντιστοιχεί με το θόρυβο.



Διαβάστε περισσότερα : http://gym-falan.lar.sch.gr/articles/arcl-0015.html

Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2016

Anathema - Untouchable, Lyrics

.................................................................................



and I feel like I knew you before

and I guess that you can hear me through this song

and my love will never die

and my feelings will always shine

and my love will never die

and my feelings will always shine

and I know that you just want me to belong to someone

and I guess that now I`ll just be moving on to someone

and my love will never die

and my feelings will always shine

and my love will never die

and my feelings will always shine

I`ve never betrayed your trust

I`ve never betrayed your faith

I`ll never forsake your heart

I`ll never forget your face

there`s a feeling that I can`t describe

there`s a reason that I cannot hide

`cause I`ve never seen a light that`s so bright

the light that shines behind your eyes

I`ve never betrayed your trust

I`ve never betrayed your faith

I`ll never forsake your heart

I`ll never forget your face

there`s feeling that I can`t describe

a reason that I cannot hide

I`ve never seen a light that`s so bright

the light that shines behind your eyes

I can see this life and what you mean to me

and when I dreamed, I dreamed of you

then I wake, tell me what I do

I had to let you go

to the setting sun

I had to let you go

to find your way back home

I had to let you go

to the setting sun

I had to let you go

to find your way back home




I Fear of you..

Would you bother to kill  my fear, before.. I vanished ?
Could you ; the sword is too deep
and i m asking  for the very first time help
Help? realy am i  doing  this thing  ?ohhh it is so...
shame on you warrior !

now u are the same as anyone else

weak
no

in love;  but love is weakness and I learn to be strong..

so confused

 maybe my fear  scares you away .. with out even a fight ,.
Yes ! this !
Good for you !





Infiltrate

Past is there ,
I don’t mind ,
i don’t make wars with the nothing
i prefer to fight for everything
When you decide to leave something behind because cannot touching  you anymore this is something like victory.
A victory against to your ego and not against the other.
Dead shadows was always dead but you never admit it,
 Cause you like fairytales
Cause you want it to live in one.
You born like this.
With fairytales in your mind.
With wings to your shoulder.
Your problem buddy
You walk , I fly , i always did ...i always do ,
even the sun may burn my freedom and the sea is going to shallow me
I ll smile , Ill smile
I did all right .. as i believe and want it to be.. as the way I am.
Dead shadows who are whispering like the wind tonight.  I m laughing to your  faces  .
I never entered to your path  as  you thought .  Inside you knew that . Complains for not given my look to you . Complains for not feeling of you. You were dead for me before I met you.
Smart I say .. in the corner of my self always I was staring to my path … invisible to anyone.. but still there waiting my long drive home .   
No one was the One .  No one was myself . No one was my lonely path .
No , no people I don’t blame you for  my craziness  ..my birth time was written to the stars  ..  Far away … Where people cannot touch the shinning . Crazy men does .
 They can see over  the rainbows
where is   
the Black ,
 a shinning black ..
 I am the happiest man in the world .. my eyes is white and I feel only .
i can feel the wind and the sound of the sea .
Occupied my mind ,my wellness ,my passion, my strength  BUT YOU NEVER HAD ME , MY REAL ME, EVER .


I save it … to love , to death ; I don’t know yet ..


Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2015

Κυριακή 21 Ιουνίου 2015

εξαγνισμος

Θεορατα χερια βυθιζουν τη ψυχη,
γλυκια, πικρη η γευση
στα χειλη π' ανασαινει

ακομα...

εξαγνισμος "στης ληθης το ποταμι" και μετα το ταξιδι που δεν επιλεγεις μα δωρο ειναι εσυ σα φυλαχτο το κρυβεις βαθια στο κορφο σου....



Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2012

Μια Πρόβα "νυφικού"



Κλέβοντας από την απόσταση τιμή
χαράζω βαθιά το νυστέρι στο φτωχικό σου βραδυνό.
Σάπια μήλα και κείνο το μισοφαγωμένο ψωμί που ξερνά
 βρωμερά σκουλήκια στο πάτωμα.
Δυσωδία και το παραθύρι κλειστό.
Πως βρέθηκα μες στον αέρα αυτόν που ζέχνει ;
Ποιο φάντασμα του νου μ οδήγησε
να πλάθω ερωτήματα
για πράγματα νεκρά;
Αν σκεφτείς ,φίλε μου, τη μικρή σου ζωούλα φτερωτή φυγάδα της κόλασης
κείνη θα πετάξει
κι αφού αλέσει τη γη
παραπλανήσει τ΄αστέρια
θα ρθει και θα λουφάξει σε μια κόχη ξυραφιού.
Κει το κουκούλι της ψηλά θα υφάνει,πάνω από το γεύμα,
κέντημα με χίλια μύρια  νήματα ,
πολύτιμο στολίδι του ταβανιού σου.

για τις ζωές που ακολουθούν.

Η βρεγμένη  σάρκα σέρνεται,
 αποφάσισε ταξίδι τρανό.
Τραπέζι-νεροχύτης
νεροχύτης τραπέζι.
Και τρίζει ο κόσμος γύρω όπως η ψάθινη καρέκλα .
Τρομάζει ,κοιτά τα άκρα κι αναρωτιέται
"ο χορός;"
ένα ρόδινο χρώμα ,ουρανός βαμμένος από το νυχτοδείλι
έτσι απλώνεται η ματιά του στο κενό.
"που πήγε ο χορός ; που τον ξέχασα; "
χαμένη στο τίποτα μια μουσική με καταδίκη βαριά στις πλάτες
 ακουμπά το υγρό σώμα ,
ανατριχίλα.
Θυμάται..
Τότε..
Εκείνη..
Μια γέρικη καρδιά ,φωλιασμένη στα νιάτα ,
στο σκληρό πετσί και την αθανασία.
Θωράκιση διπλή ,τριπλή αμέτρητη.
Άντε μη μπει ο πόνος εκεί  γελοίοι κατασκευστές του ανθρώπινου σώματος.
άντε μη μπουν οι μύχιες σκέψεις που τινάζουν τα κορμιά και σκορπούν αισθήματα.
Άντε μη μπει και κείνος ο έρωτας , αλήτης, χωρίς συνοδευτικά χαρτιά και συστάσεις.
Άντε ..
Κραδαίνει το δόρυ στο πάτωμα
τούτη τη φορά ούτε η μαγκούρα τον σώζει
αδύνατο να σηκώσει τον καημό.
Κάθεται ξανά,
οι σταγόνες απ΄το βάφτισμα ακολουθούν τη φθορά
αναπόφευκτα
κάποια στιγμή
θα ρθει η στεγνή ώρα
θα ελευθερωθεί.
Όχι ακόμα
Δεν έχει κάνει τη πρόβα νυφικού.
Δεν έχει μπει στο κουφάρι του μέσα να νιώσει την αλήθεια.
Κοιτά το κουκούλι και βλέπει τη γυναίκα.
Μια γυναίκα παιδί.
μια οπτασία όλη ένα βλέμμα,
χωρίς μάτια, χωρίς χέρια, χωρίς μαλλιά.
Ούτε φωνή μόνο βάθος...ένα βαθύ ποτάμι, σκοτεινό ,τρομακτικό κι απέραντο.
Δε φτάνει η ματιά στο άπειρο
κι ο ανθρωπάκος συρρικνώνεται μεμιάς
 κιμωλία σ΄ ένα μαυροπίνακα που δε ζωγράφισε ποτέ.
Πράξεις μόνο.
Συν, πλην.. ίσον.
Γελοιότητα.
Χαμογελά με το στόμα γεμάτο αποφάγια.
Η χαρά  ναρκωτικό της ζωής του.
Το κουκούλι-νυφικό τον κοιτά, αυτός εκείνο.
Πίκρα.
Κάποτε αυτός ο άντρας ονειρεύτηκε μια πρόβα νυφικού ,τη φόρεσε στη νύχτα της γυναίκας αντί για σάβανο.
Έτσι για να νιώθει ιππότης κι όχι θύτης.
Υποκρισία.
Θέλησε να μετρήσει τις αντοχές του ως άνθρωπος στο χλωμό πρόσωπο ενός αγέρα..

ο αέρας δεν έχει σώμα
ο αέρας  δε πονά .

κι έμπηξε βαθιά τις δαγκάνες ,
να δει το αίμα του στο μέλλον.
να κτίσει τη χαρμοσύνη στο παρόν.
μια πρόβα νυφικού με κουστούμι
πόσο πονά; "χαρά θέλω και πριν τη δω θα τη πλάσω" ..

Κάτω από το μαύρο λιγδιασμένο παπούτσι ..η τελευταία κλωστή .
ένα κέντημα που δε πρόλαβε καν να τελειώσει
με τη λάμψη του έντυσε την ευτυχία
διαβαίνουν τώρα τα σοκάκια.
τα γέλια αντηχούν , οι σκιές ξεμακραίνουν

μένει στο αεράκι  η τελευταία πράξη ,να μαζέψει τα σκουπίδια ,να σβήσει κι αυτόν
  τον απόηχο!







Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

το ταξίδι



Ένα χαμόγελο παιδιού 
αυτό είσαι 
Ένα μικρό μιρμήγκι που τις ασέληνες νύχτες βουρκώνει
μοναχό
παρατάς το παιχνίδι του άντρα και
ξεφλουδίζεις αργά τον τοίχο των αναμνήσεων.
Κει μέσα στη γαλήνη
φαντάζεσαι πως θα βρεις
τις απαντήσεις των καιρών.
Κει στο σκοτάδι η εξυπνάδα σου περιττή
γιατί δε τη βλέπεις 
γιατί δε δίνει λύσεις,
γιατί δε σου κλειδώνει το θυμό.
Το ξέσπασμά σου τόσο βουβό
τρομαχτικό 
κραυγή!
Τότε είναι που ναρκώνεις τη ψυχή
τινάζεις απ' το καβούκι τον πόνο
μαζί κι ό,τι κουβαλάς χωρίς να φταίει.
Παιδί είσαι 
έτσι κάνουν τα παιδιά.
κρύβονται 
αδικούν 
μα παλι αγαπιούνται.
Στις νύχτες αυτές τις άπειρες 
ονειρεύεσαι το δικό σου φεγγαρι
σε χώρες μακρινές 
ολόγιομο
αστραφτερό
σε κόσμους ξέγνοιαστους
χωρίς αποσκευές
που το τραγούδι δε κοπάζει 
που τα πόδια δε σταματούν το χορό
κι η μουσική  ακόρεστη πείνα σου.
Σε τούτη τη γη που φαντάζεσαι πως τρέχεις 
μυρωδιές βαμβακιού
άπλετο φως
συ ο καθως πρέπει ,ο κύριος που έχτισες τόσα χρόνια
μες τη γραβάτα σου
και στο καλοσιδερωμένο πουκάμισο..
έχεις άραγε αναλογιστεί πως είναι η βουτιά μες στο λευκό;;;
Γνωρίζεις πόσο εύκολα τον άμαθο μπορεί να  πνίξει μια αγκαλιά του;;;
Επιθυμεί ο άνθρωπος πάντα αυτό που δε κατέχει
εκείνο το ανέφικτο 
και δυσκολο
το όνειρο.
Σε τούτη τη γη που φανταζεσαι πως τρεχεις 
οι όχθες του ποταμού ξενες 
μυστικές
πλάνες.
Ν΄ανταμώσεις ανθρώπους άγνωστους
να χαθείς στα χρώματα και στις  ντοπιολαλιές.
να νιωσεις ξενος
να γινεις ένας ξένος.
Εκείνος που δεν θα εχει εγνοιες
εκείνος που στο ποταμόπλοιο ψηλα θα σταθεί
στη ρότα του επάνω
θα απλώσει το χέρι 
η τελευταία φωτογραφία του εαυτού του
θολό το νερό χάνεται αργά και σβήνει .
Σ΄αυτή τη χώρα του μυαλού,  τις νύχτες , ταξιδεύεις
 σε κείνες τις ασέληνες

αχ ζωή!
αυτα ειναι τα παιδιά !





Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2012

δημόσιο .δημοτικό και δήμιο



Κομμάτι της κόλασής σου με βάφτισες
φιλήδονε εραστή που στη  ομίχλη σα τυλίχτηκε το κορμί σου, ρίγησες.
Κρίμα που ήσουν σκιά και στο σκοτάδι χυμούσες σα θεριό,
ανέβαινες πολύ ψηλά τη μορφή σου μη πλάσουν χείλη .
Μη τυχόν και λαβωθεί το νόημα της ύπαρξης σου.
Το νόημα!
ποιο νόημα άραγε ;;
έτσι σοφός κι απόμακρος λογιόσουν βασιλιάς σου,
κανείς ποτέ να μη μπορεί ν αγγίξει τα φτερά σου !
και μετά το παραμύθι έλεγε πως φτάνουν πια οι ρίμες ,
πως απο δω και μπρος θα φέρνουμε μόνο μπροστά σου μνήμες!

Κι άρχισε ο φόβος να τρανεύει το κορμί να λυγά
κι ο κουρσάρος με το κουλό του χέρι να σου γνέφει "προχώρα"
Η σανίδα τρίζει ,
η θάλασσα παγωμένη και σιωπηλή σα και σένα.
Μόνο το βλέμμα σας μιλά
το δικό σου και της γαλαζιας αφέντρας που σήμερα φόρεσε τα καλά της .
έτσι κάνει πάντα σα καταπίνει παληκάρια
 στο βυθό της
πανηγύρι στήνει
κι ορέγεται την ηδονή κι όλο πίνει ...πίνει...

Σε τόσο ανόητο ποίημα θα πεις πως χώρεσες ..πως άντεξε η ντομπροσύνη
μα η ειρωνεία στέκεται πιο όμορφα σ΄αυτά τα στέκια.
και ντομπροσύνη είναι να μέμφεσαι κείνο των βασιλιάδων στέμμα το ολόχρυσο ,το πλουμιστό,.
τ΄αγορασμένο μ αίμα!

Ένα βήμα πριν το χάος ,κι αναρωτιέσαι με το φόβο σου αντάμα.
άραγε πως θα ναι η ζωή
χωρίς κανένα θάμα;;;
Θρήνος. μοιρολόγι. όπως την εποχή της μαύρης σου καταχνιάς
εκείνης που σ ακολούθησε κι ας εκλεισες τη πόρτα.
Μα τι μπορεί να σταματά το θάνατο ! για ρώτα !
Μαζί του τον κουβάλησες ,θαρρούσες άσπρο ρούχο ,
μα παίρνει όλες τις μορφές το μαύρο πλάσμα τούτο.

Το έσυρες Περίτρανε σ΄ολα τα μονοπάτια , το μέθυσες ,το ύψωσες ..
το τσάκισες στ΄αμπάρια!

Τώρα κείνο το κορμί  βουτά στο άπειρο με ματια υγρά σα μωρού παρακαλεί για έλεος
σπαρταρά το γυρισμό που δε θαρθει ξανα
Ποτέ!
όταν εσύ τολμάς να γράψεις στη μοίρας τα κιτάπια μη ζητάς γυρισμούς
μη στέκεσαι νεκρό κουφάρι να σε διασύρει ο φόβος.
Θάρρος θέλει το τίποτα .Απόφαση η ώρα μηδεν.
Γεννιέσαι ξανά
την ώρα που το νερό γλύφει το κορμί
βαφτίζεσαι ξανά
και τ όνομα σου ;;;
Mμμ εδώ με προσοχή διαλέγεις το "Κανένας" γιατί αν τολμήσεις τόσο δα λεξης πλάνας τα χάδια να δεχτείς τότε καλέ μου, να ετοιμάζεσαι
ξανα σε κείνης της θάλλασας τον ιστό
να μπλεχτείς.

Κι αν τούτο δω το πλάσμα που σκαρφίστηκε ολη την ανοησία φοβάσαι μη το κανει μονάχα από κακία.,τότε καλέ μου
χόρεψε μ΄ ολη την κομπανία
σκόρπισε τα χαμόγελα ,λικνισε το κορμί σου
κι αφησε τη μαρμαρυγή που τρώει το κορμί σου!



Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

ασπαργάνωτο


να  γεννηθεις στη φυση ,
να σε σπαργανωσει το χωμα
να σε ξεπλυνει η βροχη
 άχνα των ζωων να ζεστανουν το κορμι
να ρθουν τα  κιτρινισμενα φυλλα των δεντρων να σε στεφανωσουν,

 υπαρξη
πως να σταθεις αραγε σε τετοια ποδια;;;
και κεινη η ψυχη ;;; γυαλινη ή όχι ;;;

στον αντίποδα

να χεις  γεννηθει σε γυαλα ,
να σ εχει σπαργανωσει ενα υφασματινο λευκο σεντονι,
να σ  έχει ξεπλυνει το τρεχουμενο νερο βρυσης,
να σ έχει ζεστανει της μανας το φιλι
 να σε έχουν στεφανωσει με ονοματεπωνυμο,

πληρης ανθρωπος
πως να πετάξεις με τέτοια φτερά;;;
και κείνη η ψυχή ;;;ατσάλινη ή όχι;;;

επιλογή ;


                                                                                                                                                 

μονολογισμός

Πρεπει να εχω ηρεμησει καπως τωρα.
Προσπαθω να καταλαβω πως ο εκνευρισμος μου αυτη τη φορα κρατησε τοσο λιγο.
Πως ο πονος δε μ επισκεφτηκε καθολου.
Βαρεθηκε κι αυτος.. Τοσες νυχτες!


Πτώση




Αυτή τη πτώση  κανείς μη σταματήσει.
Ζωή σε όρια φανταστικά όπου κανείς δε χώρεσε.
Ο αέρας μαστιγώνει τις σκέψεις,
την επόμενη στιγμή δε θα υπάρχουν,
Και το αντάμωμα με τη γη δεν αργεί.
Στροβιλίζεται το κορμί 
τα χέρια ανοιχτά ..αγκαλιάζουν 
σε χορό άγνωστο 
 εικόνες ,άμορφες..
Πόσο όμορφο τούτο το γαλάζιο,

πολιορκία της μνήμης

η ώρα που κάθισε στη ποδιά 
του έρωτα,
που δε ξεχνά ,
σκλάβος στο παρελθόν ,χαμογελά εκεί,
παιδί ,
γαλήνη,
ευτυχία..
Μετά σκοτάδι.. φορά το προσωπείο 
και ντύνεται 
γίνεται ένα με  τη σκιά απέναντι,
        μοιάζει λίγο με ζωή ,
λίγο  με θάνατο,

υποφερτά ,ατσαλάκωτα, αδιάφορα..
οδοιπόρος...

χαμένος στο χτες κοροϊδεύει το σήμερα,
μαζί ψυχές, αθώες κι ανύποπτες, 
είναι το παιχνίδι της ψευδαίσθησης να νοιώθεις πως ζεις , 
  μέσα σου ο κόσμος όλος νεκρός ,

ένα  κορμί που αιωρείται ...

έως ότου χωθεί βαθιά στη γη!!
έως τότε κινδύνους γεννά..
σκοτάδι  χαρίζει κι απόγνωση !







Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

Όσο..



Όσο θα βρίσκω ουρανούς 
θα κοντοστέκομαι
δειλά ,
ήσυχα,
ταπεινά.

Όσο θα προσμένω θύελλες
θα αντιστέκομαι
άγρια,
επίμονα,
απόλυτα.


Όσο θα με βρίσκουν οι μνήμες
θα επαναστατώ
ανένταχτα,
τραγικά,
μάταια.


Όσο θα με προσμένουν έρωτες
θα απαρνιέμαι
νου,
σώμα,
πνοή.

Όσο θα μου γελά η ζωή
θα τολμώ
τα όνειρα,
τις σκέψεις,
τους πόθους.

Όσο ο θάνατος δε ξεπροβάλλει
θα χτίζω
μικρές νεκρικές σιωπές
για ν΄ απαλύνω τον 
ερχομό του...





Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2012

Αλλάζουν οι άνθρωποι;;;



ή μονο οι διαθέσεις τους ;;  κι εμεις τοτε πως λειτουργούμε;;; μμμ.. μάλλον ως γευσιγνώστες της ζωής  που δοκιμάζοντας από το αποσταγμα της αντίληψής μας  συμπεραίνουμε ανάλογα ...πάντα όμως  με την έπαρση ενος ειδήμονα !  έτσι παίρνουν τη σκυτάλη αλλοτε οι επαινοι κι άλλοτε οι αφορισμοί ..

Ηδονή και καταδικη!

σ΄αυτή τη μέρα που γκρίζαρε το θολό μου τοπίο
στέκει ένας ουρανός 
αλύτρωτη ελπίδα .
Μια υπόσχεση που δε θα τηρηθεί 
μα δοθηκε
έτσι για να γλυκαίνει τα απόνερα
της σκέψης.
Σε παρελθόντα χρόνο λέξεις, 
να μουδιάζει το μυαλό
να πάλλεται ο μυς στο στήθος.
Πορεία νοσταλγίας ..
Πορεία  ορίων..
Πορεία  αστοχίας..

Σ΄αυτή τη μέρα που η νύχτα θα βρει
με σκιές να τυλίξει
η απουσία μου ηχηρή. 
Η βέβηλη σιωπή μου 
όμοια απειλή.

Όμοια με ..μένα...


Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011

Γράφει ο Χιώτης ...






Χειμώνας τώρα να φορείς κούκο σκουφάκι να βρέχει όξω και να καθόμαστε γύρω από τη φωτιά να τρίβομε τα χέρια μας...και να λένε τώρα οι γέροι ιστορίες...αληθειανές και ψεύτικες...από τουρκοκρατία μέχρι χούντα...κι όταν μυρίσει σούμα το πρωτοράκι αρχίζει και τρέχει από το καζάνι...γυρίζει εκείνος που 'χει κάμει τη μαγειριά και γυρεύει παινέματα..πιείτε ρε να δείτενε ήντα ήβγαλα...βάζει λίγο νερό γιατί ειναι μπαρούτι το πρωτοράκι...κι αρχίζει το νταβαντούρι...άλλος λέει καλή είναι άλλος λέει δεν πίνετε κι αρχίζουνε τα πειράγματα...


και μετά δυο τρεις φτυαριές κάρβουνα απόξω και ψήσιμο κοψίδια λουκάνικα ρέγγες φρέσκα ψάρια ότι μπαίνει στη σκάρα, στα δικά μας ξερακίσματα πάμε αχινιούς κι ας είναι και χειμώνας...


άλλες φορές πάμε για αμανίτες πριν το ξεράκισμα και όταν πια κάτσεις στο καζάνι τα πόδια σου δε σε βαστούνε και η ζέστη δημιουργεί μιαν αλλόκοτη θαλπωρή... σε περιποιούνται και οι γέροι που δεν έχουνε ποδάρια, να βγουνε στο βουνό να πα να γυρέψουνε κι όλο σε παινεύουνε...κι άμα πιείς την πρώτη γουλιά σούμα και φας την πρώτη μπουκιά του κόπου σου...σηκώνεις τα μάτια σου ψηλά και λες...


είμαι λεύτερος...




Θοδόσης από τη Χιο!!!

Σάββατο 18 Ιουνίου 2011

Δε ζήσαμε απλά συναντηθηκαμε..



Μικρες αναπηρες στιγμες που ξοδευτηκαν
σε λαθος συνταγές
τρομος η αληθεια ποτε δε τις ποτισε
σε λογια ψευτικα
χειλη που ο ποθος τα πληγωσε μα δε ματωσε τη ψυχη

Εκει πανω εμοιαζες θεος
Θαρουσες πως άγγιζες τη θαλασσα
Μα εδώ κατω με τους ανθρωπους
Ξαναγινες μυρμηγκι.
Μεγαλη η χαρα σου να τρανευει τουτη η αποθηκη
Αναμνησεις τις λες, θησαυρος,κερδος.
Περιφρονω τα πλουτη σου
Οικτιρω τη σοφια
Δεν είναι δειλια,η επιγνωση
Δεν είναι θανατος η επιλογη
Κι αν θες χειροκροτω μαζι με ολους τη τραγικη σου μορφη
Σου καρφιτσωνω και τα δικα μου ευσημα
Να χεις περισσια στον κοσμο που ζεις
Σε μενα αχρηστα
Μα κοιτα εκει στην ομορφια που θαυμαζεις κι ονειροπολεις
Μια σταγονα αιμα να κυλα..

Για σενα!

Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011

Φανταζομαι,αισθανομαι,βυθιζομαι..

Φανταζομαι,
σκιες που χορευουν στο ημιφως, 
μεθυσμενες μουσικες με κατι  παραλυτους ψιθυρους,
αιθουσες κατακοκκινες ,κενες ..
μηδενικος χρονος.
................................
Αισθανομαι,
αορατα χερια , παγωμενα ,νεκρα,
αντοχες που πικρανα ,
συνηθειες μικρες που μολυνα,
αγαπες που προδωσα ..
ανυπαρκτος χωρος
...................................
Βυθιζομαι,
σε αγνωστο  ταξιδι χωρις αποσκευες ,χωρις ναυλα ,
λαθρεπιβατης του προορισμου ,λιποτακτης της συνεσης,
χωρις νου κι ελπιδα,
μαζι μ ολους εκεινους που η γη δε χωρεσε,
που πεταξαν ,που παντα πετουσαν,
μακρια,,,

ελευθερος ..θανατος!






Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011

Σεργιανι στη σκεψη..















************************
Ποσες νυχτες μετρω
ποσες μερες κι ωρες 
σπαταλη ζωης ,

μικρες αχτιδες ψεματα για παρηγορια..

Ποσο κουραγιο να βρω
ποσο πικρά θα μετανοιωσω
δυναμη χαμενη,

ασημαντες βολτες στο κενο του μυαλου..


Γιατι που πλανιωνται 
γιατι που τολμουν,
απαντησεις καταδικασμενες ,

στης σιωπης το ληθαργο πνιγμενη ..

Εκεινοι που δε μπορουν 
εκεινοι που δεν αισθανονται,
δακρυα προδοτες
............................................................
Για ολα αυτα κι εκεινα που δε γνωριζει κανεις σπαταλιεμαι ..
κουραζομαι και αφηνομαι στο νεκρο χρονο 
να αιωρουμαι ,
αμετοχη στη συμπονια μου 
συμμετοχη στο διλημμα.
Ο,τι χτιζει η μοιραία αυγη,
η κοκκινη της φλογα
αργα κυλαει στα χειλη μου,
ψυχρο αγγιγμα φιδιου
που τυλίγεται
για να γευτει ζωη και να προσφερει 
θανατο!
χωρις ψυχη ..σβηνω αργα  κι αιωνια....




Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010

σα τα σπιρτα τελειωσουν..

Απο παιδι μου αρεσαν οι χριστουγεννιατικες ιστοριες με λυπημενο τελος . Το κοριτσακι με τα σπιρτα ηταν η αγαπημενη μου. Το κοκκαλιασμενο κορμακι που προσπαθει να ζεσταθει με τη φλογα των σπιρτων .Μια κινηση απεγνωσμενη ,μα που παρασερνει τη φαντασια σε τοσο φωτεινα μονοπατια γεματα τοση θερμη οσο δε μπορουν να σου προσφερουν χιλιαδες τζακια . Ακομα κι αν το σωμα υποφερει η ψυχη βρισκει τροπους ν αντιστεκεται και να πετα ψηλα ,πολυ ψηλα ..Σε κεινα τα μερη που μονο η ευτυχια κατοικει! Κι ευτυχια ειναι εκει που ζει ελευθερα η ψυχη σου ,απεγκλωβισμενη απο τα δεσμα της ζωης των αλλων. 
Μοναχικο κοριτσι που γνωριζεις πως ο θανατος κοντα σου στεκει ,
 τολμας κι ονειρευεσαι ,
τολμας να χαμογελας στο σκοταδι που ολο κοντοζυγωνει..
απλωνεις το χερι ,απλα και ..
ταξιδευεις μακρια !